کد خبر: 15888
تاریخ انتشار: ۳۱ فروردین ۱۳۹۸ در ۷:۱۳ ب٫ظ

چرا در برابر بلایای طبیعی آسیب‌پذیریم؟

تحلیلگران می‌گویند کشورهای در حال توسعه در برابر بلایای طبیعی آسیب‌پذیرترند زیرا مردم آنها در مناطقی زندگی می‌کنند که خطر بروز این‌گونه رویدادها در آنجا بیشتر است.

پایگاه خبری تحلیلی رساگیل: (Rasagil.ir)

تحلیلگران می‌گویند کشورهای در حال توسعه در برابر بلایای طبیعی آسیب‌پذیرترند زیرا مردم آنها در مناطقی زندگی می‌کنند که خطر بروز این‌گونه رویدادها در آنجا بیشتر است؛ استانداردهای ایمنی در ساخت‌وسازها رعایت نمی‌شود یا پایین است؛ کشورها به سیستم هشدار اولیه مجهز نیستند؛ امکانات و تجهیزات جلوگیری یا خروج از بحران کم است و شبکه امنیت اجتماعی برای یاری رساندن به مردم و مناطق بحران‌زده ضعیف عمل می‌کند.

حکمرانی ضعیف به سادگی معرف سیستمی است که کارگزاران بخش عمومی نمی‌خواهند یا قادر نیستند نقش و مسوولیت‌های خود را در فراهم کردن خدمات اصلی و عمومی بپذیرند و از کارآمدی مدیریت بخش عمومی مطمئن شوند. این «شکست حکمرانی» به شکست و ناکارآمدی بسیاری از نهادهای سیاسی، اقتصادی و مدنی منجر می‌شود که در نهایت خودِ ساختار حاکمیت را شکننده و ضعیف می‌کنند. تحلیلگران می‌گویند حکمرانی ضعیف یکی از مهم‌ترین پیشران‌های بلایای طبیعی است؛ به همان اندازه که پیشران فقر، نابرابری، توسعه شهری بی‌برنامه و توسعه‌نیافتگی اقتصادی به شمار می‌رود.

در دهه‌های اخیر از دل مفهوم حکمرانی، مفهوم دیگری شکل گرفته است که آن را حکمرانی خطر یا risk governance نامیده‌اند. این واژه به شیوه‌های مختلفی گفته می‌شود که طی آن افراد و نهادها -عمومی یا خصوصی- با خطراتی که نااطمینانی، پیچیدگی و آسیب به همراه دارد، دست و پنجه نرم می‌کنند. برنامه توسعه سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳ از مفهوم «حکمرانی خطرات طبیعی» نام برد که به نحوه آرایش خاص حاکمیت برای مدیریت بلایای طبیعی اطلاق می‌شود.

حتی در ایالات‌متحده هم پس از بحران‌های بزرگی مانند طوفان کاترینا یا سندی، بسیاری از متخصصان اعلام کردند که وقوع حادثه قابل پیش‌بینی بود و آنها هشدارهای لازم را از قبل به دولت داده بودند. این واقعیت به ما یادآوری می‌کند، معضل نادیده گرفتن نظرات کارشناسان تنها مختص کشورهای در حال توسعه نیست. آنها چیزهای زیادی درباره بلایا و خطرات طبیعی می‌دانند اما از قدرت کافی برای اقدام بی‌بهره‌اند و اغلب صدایشان شنیده نمی‌شود.

الگوی پیشنهادی سازمان ملل توصیه می‌کند که دولت مرکزی باید مسوولیت مدیریت بحران را از طریق یک وزارت یا اداره که از اقتدار سیاسی کافی برخوردار است، برعهده بگیرد اما در عین حال، رویکرد سیستمی برای ایجاد هماهنگی افقی و عمودی بین بخشی و تفویض اختیارات به سطوح محلی را نیز مد نظر قرار دهد. طبق این الگو دولت‌ها به دانش و مهارت‌های فعالان جامعه مدنی و سازمان‌های مردم‌نهاد نیاز مبرم دارند.

انتهای پیام/

انتشار نظرات در پایگاه خبری رساگیل به معنی تائید آن نیست.

رساگیل نظرات حاوی توهین و افترا را منتشر نخواهد کرد.

لطفا از نوشتن نام مسئولین و شخصیت ها خودداری نمائید.

لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *