کد خبر: 20442
تاریخ انتشار: ۳۰ خرداد ۱۳۹۸ در ۷:۱۷ ب٫ظ
گفتگو با فاطمه علیپرست هنرمند بازیگر و کارگردان تئاتر گیلان

بانویی که در تئاتر گیلان گم شد

رساگیل| با سلام و عرض تشکر از مجموعه خبری رساگیل بخاطر مصاحبه ای که با من درباره تهیه و اجرا تئاتر بانوی گمشده ترتیب داده اند. به طور کلی درمورد چالش هایی که در تهیه و اجرای این تئاتر با […]

پایگاه خبری تحلیلی رساگیل: (Rasagil.ir)

رساگیل| با سلام و عرض تشکر از مجموعه خبری رساگیل بخاطر مصاحبه ای که با من درباره تهیه و اجرا تئاتر بانوی گمشده ترتیب داده اند.

به طور کلی درمورد چالش هایی که در تهیه و اجرای این تئاتر با آن مواجه بودید برای ما توضیح دهید

اینطور شروع می کنم که تئاتر در ایران حرفه نیست و وقتی حرفه محسوب نمی شود، مسلماٌ افراد سرمایه گذار از آن پشتیبانی نخواهند کرد البته در تهران به واسطه چهره هایی که در سینما کار می کنند مدتی است که این اتفاق افتاده و سرمایه گذارهای خصوصی در این زمینه شروع به فعالیت کرده اند چون می دانند چهره ها می توانند گیشه فروش های خوبی باشند، قضیه تهران نسب به شهرستان های دیگر کاملاً متفاوت است ، اما باید این موضوع را در نظر گرفت که تلاش ماهم همان تلاش است و کیفیت کارمان اگر بیشتر نباشد کم تر هم نیست

  • یعنی الان شما می خواهید به ما بگویید که برگزاری یک تئاتر در استان گیلان به طور معمول توجیح اقتصادی ندارد؟؟؟

انقدر بودجه فرهنگ و هنر ما پایین است و خوشبختانه انقدر پتانسیل هنرمندان ما اینجا زیاد است که این اندک تزریقی هم که می شود کفاف این همه هنرمند را نمی دهد به همین خاطر می شود گفت که ما با عشق و علاقه کار می کنیم، من ۲۵ سال است که مشغول بخش فرهنگ و هنر هستم و شاید در این ۲۵ سال فقط یک بار من مبلغی حرفه ای دریافت کردم، می خواهم بگویم که ما هم کار می کنیم هم بخش تبلیغات را به عهده می گیریم ولی درنهایت با عدم حمایت مردم مواجع می شویم. شاید این موضوع به نوع فرهنگ سازی در جامعه بر می گردد که ما چقدر توانسته ایم فرهنگ آشتی با هنر، تئاتر، سینما، خریدن کتاب و روزنامه را در جامعه احیا کنیم. در حال حاضر مردم ما راحت تر هستند که در تخت خوابشان دراز بکشند و فیلم سینمایی و حتی بیشتر کتاب ها را از سایت ها دانلود کنند و ببینند و به جای این که فیلم را در سینما ببینند یا کتاب و مجلات را به صورت کاغذی بخرند.

هزینه ها برای تئاتر بانوی گمشده چگونه بود؟

بانوی گمشده هم مثل همه کار ها به هر حال خرج های خودش را داشت، دکور، موسیقی و تنها شانسی که من آوردم این بود که کارگردان و بازیگر خودم بودم و این موضوع باعث صرفه جویی در هزینه ها شد وگرنه هرکدام از اینها می توانست به صورت مجزا هزینه هایی داشته باشد. با این حال با توجه به هزینه های دوخت لباس ،تیزر و… می بینم که نسبت به بلیت فروشی که داشتم ضرر کردم. تبلیغاتی که انجام شد کاملا بروز بود و سعی کردم در فضای مجازی نیز کار کنم که البته نتوانستم اسپانسر مالی مورد نظرم را پیدا کنم و فقط بعضی از رسانه ها به صورت دوستانه و خودجوش تبلیغات این تئاتر را به عهده گرفتند، در صورتی که در کشورهای خارجی برای تئاتر بودجه فرهنگی دارند و تمام رسانه ها باید به صورت رایگان به تبلیغات بپردازند ولی در ایران خیر.

من سال گذشته کارم برای جشنواره بین المللی مریوان قبول شد و هزینه ای که از سوی جشنواره به من تعلق گرفت سقفش تا ۳ تا ۳ میلیون ۵۰۰ بود اما خب هزینه های جانبی که برای من داشت یک چیزی بالغ بر مثلا ۵ یا ۶ میلیون خرج کرده بنده بود و به طبع باز هم ضرر کردم و من یک روز به ملاقات همه ارگان ها از جمله فرمانداری که درمسجد جامع بود، فرماندار دستور دادند (فرماندار سال گذشته) و به اصناف اعلام کردند که هر نوع کمکی که از دستتان بر می آید انجام دهید منم به ایشان گفتم که اصلا مبلغ مالی نمی خواهم فقط یک ماشین به من بدهید، باورتوان نمی شود رئیس اصناف با عصبانیت و رفتار زشت گفتند من چنین کاری انجام نمی دهم و چنین پولی ندارم و انقدر رفتارشان زننده بود که از آنجا رفتم و دیگر برنگشتم و فقط گفتم شما با یه متکدی صحبت نمی کنید من هنری که در لاهیجان است را به یک شهر دیگر که جشنواره بین المللی در آن برگذار می شود و از کشور های مختلف شرکت کننده دارد می خواهم ببرم و خیلی هم باید افتخار ارگان های اینجا باشد که این کار را انجام می دهم.

یکی از تلاش هایی که برای فرهنگ سازی انجام می دهیم دعوت از بعضی از افراد و البته پیشکسوتان است که نشان دهیم تئاتر بخشی از زندگی است و باید از نزدیک آن را دید.

یک سری از افراد فقط می آیند که ژانر خاصی از تئاتر را ببینند و لحظات شادی را در سالن تئاتر بگذرانند که البته این هم یک انتخاب است.

الان زمان آن است که گله ای هم از رسانه های مجازی داشته باشم زیرا این بخش از هنر را مستثنی نمی کنند و همچنان طالب دریافت هزینه های بالای تبلیغاتی هستند

لطفا در این بخش درآمد نداشته باشید

با توجه به مطالبی که از ابتدا تا اکنون گفتم اعتقاد من بر این است که هنوز کار گروهی در ایران جای خود را به معنای دقیق پیدا نکرده است.

امیدوارم روزی برسد که همه ما به این رشد برسیم که از شرکت در کار های گروهی لذت ببریم و علی الخصوص از شرکت در کار های گروهی هنری استقبال کنیم.

در این صورت هست که با هنر آشتی میکنیم و به این نکته میرسیم که هنر فقط مخصوص قشر خاصی از جامعه نیست و بر روی مردم (هم قشر عامه و هم متصصین امور)تاثیر ویژه ای خواهد داشت

 

 

 

انتشار نظرات در پایگاه خبری رساگیل به معنی تائید آن نیست.

رساگیل نظرات حاوی توهین و افترا را منتشر نخواهد کرد.

لطفا از نوشتن نام مسئولین و شخصیت ها خودداری نمائید.

لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *